Η Μεγάλη Παρασκευή στα Βελανίδια δεν είναι απλώς μια θρησκευτική ημέρα. Είναι μια εμπειρία που κουβαλάμε μέσα μας από παιδιά — μια μνήμη κοινή για όλους εμάς που μεγαλώσαμε σε αυτόν τον τόπο.
Κάθε χρόνο, όταν πέφτει η νύχτα, το χωριό αλλάζει. Τα σοκάκια σιωπούν, τα φώτα χαμηλώνουν και το μόνο που μένει είναι το τρεμάμενο φως από τα κεριά και η αίσθηση ότι κάτι ιερό συμβαίνει.
Για εμάς τους Βελανιδιώτες, ο Επιτάφιος δεν είναι απλώς ένα έθιμο που “γίνεται”. Είναι κάτι που το περιμένουμε, το ζούμε και το νιώθουμε.
Θυμάμαι από μικρός να περπατάω στα ίδια αυτά καλντερίμια, κρατώντας ένα κερί, ακούγοντας τις ψαλμωδίες να αντηχούν στα στενά. Οι μορφές των ανθρώπων φωτισμένες από το φως, οι σκιές στους τοίχους, η σιωπή… όλα αυτά είναι κομμάτι της ταυτότητάς μας.
Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Η στιγμή μιλάει από μόνη της.
Για τη μουσική επέλεξα ένα ύφος εμπνευσμένο από τα ελληνικά μοιρολόγια και τη βυζαντινή παράδοση. Ήθελα να αποδώσω όχι απλώς τον ήχο της Μεγάλης Παρασκευής, αλλά το συναίσθημα που τη συνοδεύει.
Ένα πένθος ήσυχο, εσωτερικό, σχεδόν προσωπικό.
Τα Βελανίδια Λακωνίας είναι ένας τόπος με ιδιαίτερο χαρακτήρα, όπου η παράδοση παραμένει ζωντανή. Το Πάσχα εδώ έχει μια αυθεντικότητα που δύσκολα συναντάται — όχι ως “θέαμα”, αλλά ως βίωμα.
Αυτό προσπαθώ να αποτυπώσω και μέσα από αυτό το blog: μικρές στιγμές από τον τόπο μας, όπως πραγματικά είναι.
Η Μεγάλη Παρασκευή στα Βελανίδια δεν είναι κάτι που απλώς βλέπεις. Είναι κάτι που νιώθεις.
Και αν έχεις ζήσει έστω και μία φορά την περιφορά του Επιταφίου εδώ, το καταλαβαίνεις χωρίς να χρειαστεί να εξηγηθεί.
Και αν δεν έχεις έρθει ποτέ, ίσως αυτή να είναι η αφορμή.



























0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου